Gjatë njëzetë vjetëve të fundit, Eliot Weinberger e ka shtryrë esenë tepër larg kufijve të kritikës letrare apo gazetarisë personale, drejtë mbretërisë së poezisë dhe rrëfimit artistik. Plot intrigë, e megjithatë të shkruara e me një gjuhë të ngjeshur e filmike, esetë e tij jane vepra të imagjinatës, ku prapë të gjitha faktet janë të verifikueshme. Vepra e tij nuk i ngjan pothuajse asgjëje të shkrimtarëve bashkëkohorë, duke qenë njëkohësisht po aq dëfryese sa trillimi letrar dhe po aq e gjallë sa shkrimi poetik, me ndaljet e saj të papritura në qoshet më të pazakonshme të globit ose në çaste të harruara të historisë njerëzore, e kulturuar, politikisht e angazhuar dhe e karakterizuar nga një intelekt tepër i mprehtë ironik.