“Një fëmijëri e kaluar pranë televizionit do të shpjerë në një adoleshencë të ngujuar përballë kompjuterit. Dhe leximin kështu e merr lumi e bashkë me të edhe njeriun”. Kjo thënie e Harold Blumit hap qerthullin e parë mbi një nga sfidat e epokës virtuale - përballjen me kulturën e shkruar, leximin, rileximin si pohim të vlerës dhe shijes, me librin, format e prejardhura prej tij, me kabalan, hioroglifet, ideogramat dhe çdo shenjë tjetër që merr kuptimin tek fjala. “Lamtumirë fjalë”, kjo vepër, që ruan tingullin e romanit të Heminguejit, është një polemikë dhe elegji jo patetike për Fjalën, në çastin kur shoqëria shndërrohet në mjedis armiqësor ndaj librit, ku gjëja më e mirë për njerëzit është të qenët i gëzuar, qoftë edhe pa shkak.